Η Madeleine Peyroux στο Μέγαρο Μουσικής το Σάββατο 28 Νοέμβρη

Με ζωή σαν κινηματογραφική ταινία, η Madeleine Peyroux τραγουδά και η φωνή της διηγείται ιστορίες ποτισμένες από την υγρασία των δρόμων του Παρισιού.

Με ένα πιάνο, ένα μπάσο, ντράμς, την κιθάρα της και μερικά από τα ωραιότερα jazz κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, η Madeleine Peyroux, με οδηγό τη φωνή και το αίσθημα, θα μας χαρίσει μια αξέχαστη βραδιά.

Ο δίσκος της, Careless Love έγινε χρυσός στην Ελλάδα, λίγους μήνες μόνο μετά την κυκλοφορία του  πράγμα σχεδόν απίθανο για jazz δίσκο  αποδεικνύοντας την μεγάλη αγάπη του ελληνικού κοινού στην υπέροχη αυτή τραγουδίστρια που έχει κάνει όλον τον κόσμο να μιλάει για αυτήν.

Η Peyroux ερμηνεύει τα κομμάτια της με έναν απολύτως σύγχρονο τρόπο, ο οποίος όμως εμπεριέχει το μεγαλείο των μαύρων ερμηνευτριών του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα. Η ερμηνεία της ακροβατεί ανάμεσα στην jazz και στα blues ενώ διαρκώς μοιάζει να ψάχνει πάνω στις νότες δρόμους που ξεφεύγουν από τα όρια των μουσικών ειδών.

Το Careless Love έχει ήδη σημειώσει υψηλές πωλήσεις παγκοσμίως, αν και παράκαμψε (για την ακρίβεια σνόμπαρε) τους νόμους της δισκογραφικής αγοράς. Μέσα στο καλοκαίρι του 2005, μετά την θριαμβευτική της εμφάνιση στο Εδιμβούργο και ενώ ο δίσκος της βρισκόταν σταθερά στο top ten των πωλήσεων στην Αγγλία, η Peyroux εξαφανίστηκε (στην κυριολεξία) ενώ η δισκογραφική της εταιρία της είχε κανονίσει δεκάδες συνεντεύξεις σε μεγάλα έντυπα από όλο τον κόσμο. Όταν, μετά από μέρες, την ανακάλυψε ιδιωτικός αστυνομικός στην Νέα Υόρκη, η Peyroux μήνυσε στην εταιρία της πως δεν σκοπεύει να κάνει τίποτα άλλο για την προώθηση του δίσκου της και πως το μόνο που ήθελε είναι να την αφήσουν ήσυχη για να ετοιμαστεί για την περιοδεία της το φθινόπωρο. Ίσως στο μέλλον οι θεωρητικοί του marketing να την έχουν σαν το απόλυτο παράδειγμα για να στηρίξουν το θεώρημα ότι η πιο αποτελεσματική διαφήμιση είναι η διαφήμιση «από στόμα σε στόμα».

Στην Αμερική ήδη θεωρείται το νέο μεγάλο όνομα στην jazz. Ήδη τα τραγούδια της έχουν μπει στα soundtracks δύο χολιγουντιανών ταινιών. Στην πιο πρόσφατη μάλιστα με τίτλο failure to launch, το dance me to the end of love ακούγεται σε σκηνή που η Sarah Jessica Parker ζει την ερωτική της απογοήτευση. Γράφτηκε μάλιστα ότι η ίδια η Parker ζήτησε να μπει το κομμάτι αυτό στην συγκεκριμένη σκηνή.

MADELEINE PEYROUX: ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ,

ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΤΡΙΑΝΤΗ,

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 21.00.

ΕΝΑΡΞΗ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ: ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ 20 ΕΥΡΩ, Γ ΖΩΝΗ 35 ΕΥΡΩ, Β ΖΩΝΗ 45 ΕΥΡΩ, Α ΖΩΝΗ 55 ΕΥΡΩ, ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ 65 ΕΥΡΩ

Στα ταμεία του Μεγάρου, στο εκδοτήριο Ομήρου 8 στο Σύνταγμα Δευτέρα με Παρασκεύη 10 το πρωί με 4 το απόγευμα και τηλεφωνικά με πιστωτική στο 210-7282333 ή ηλεκτρονικά στο www.megaron.gr

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 210-6980044

Απο το e-go.gr

Την Κυριακή η Madeleine Peyroux θα εμφανιστεί στο Radio City στη Θεσσαλονίκη
Way out

Χιλιάδες παράνομες συντάξεις και τυφλοί που παίζουν τάβλι !!!

Το Καραμανλικό κράτος έφυγε για να δώσει στη θέση του στο Παπανδρεϊκό. Οι 100 πρώτες μέρες όμως είναι στη μέση τους και όλο λόγια και ψίθυρους ακούμε ενω το μόνο που θα γίνει στην πράξη είναι έκτακτοι φόροι και εισφορές πράγμα που θα το σκεφτόταν άνετα ο Αγάς ή ο Πασάς πριν 200 χρόνια στην ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΗ Ελλάδα !!
Εν τω μεταξύ οι λαμογιές χιλιάδες, τα λαμόγια τρώνε αστακό και πάνε για σκι και ξεσκι εδω κι εκει ... οι απατεώνες του χρηματιστήριου, Βατοπέδιου, Siemens, άγονες γραμμές κλπ κλπ γελουν και χαχανίζουν με τα κοροϊδα που πληρώνουν και ο μα...άκας ελληνικός λαος πληρώνει !!

Εδω οι ίδιοι οι πραγματικοί ανάπηροι καταγγέλνουν ότι παίρνουν ψίχουλα συντάξεις και με ποσοστά κουφα όπως 45 % στα ΧΑΝΙΑ και στο ΡΕΘΥΜΝΟ και αλλου, δίνοναι αναπηρικές συντάξεις μαιμού απο τον ΟΓΑ (και όχι μονο) και ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙΤΑΙ !!!

Disabled.gr

Ένα δισ. ευρώ στοιχίζουν στον ΟΓΑ οι παράνομες αναπηρικές συντάξεις που λαμβάνουν χιλιάδες "ασφαλισμένοι". Οι κάτοικοι του χωριού Καλύβια Λακωνίας μάλιστα, όπως μετέδωσε η τηλεόραση του ALPHA, έφθασαν στο σημείο να καταγγείλουν έναν συγχωριανό τους. Σύμφωνα με τον ΟΓΑ, την ώρα που ο μέσος όρος της ΕΕ στις συντάξεις αναπηρίας είναι 14%, υπάρχουν ολόκληροι νομοί που τα ποσοστά έχουν φθάσει ακόμα και στο 45%, όπως ο νομός Ρεθύμνου και ο νομός Χανίων, στην Λευκάδα 40%, στην Καρδίτσα 28%, στο Ηράκλειο 32%, όπως και στον Έβρο και την Αρτα.
Σύμφωνα λοιπόν με τους κατοίκους του χωριού Καλύβια Λακωνίας, ο συνταξιούχος που καταγγέλλουν πήρε σύνταξη το 1993 από τον ΟΓΑ με 67% αναπηρία και το 1997 με 100% αναπηρία και επιπλέον επίδομα νοσοκόμας (αλήθεια αυτό που το βρήκαν να το πάρουν και οι άνθρωποι με πραγματικές τετραπληγίες), αλλά αυτοί τον βλέπουν στο Γύθειο και πίνει τα ουζάκια του και να περνάει μια χαρά. Μάλιστα, ο πρόεδρος του ΟΓΑ Λευτέρης Παπαγεωργόπουλος, αποκαλύπτει και ένα άλλο περιστατικό στο ίδιο χωριό. Όπως είπε πρόκειται για έναν τυφλό που έπαιρνε 1.000 ευρώ το μήνα (πως τα πήρε τόσα;) και εντοπίσθηκε από ανθρώπους του Οργανισμού να παίζει τάβλι στο καφενείο.
Οι κάτοικοι στα Καλύβια Λακωνίας όμως μιλούν ανοιχτά για έναν ολόκληρο μηχανισμό χορήγησης παράνομων συντάξεων που έχει στηθεί στο χωριό τους. Την ίδια ώρα ο πρόεδρος του ΟΓΑ μιλάει ανοιχτά για κυκλώματα που λυμαίνονται τον Οργανισμό. Όπως λέει, το 45% των κρουσμάτων σε αυτούς τους νομούς οφείλεται σε γιατρούς που χορηγούν πιστοποιητικά. Σε ελέγχους δε στο 80% των φαρμακειών διαπιστώθηκαν παραβάσεις και στο 50% των κλινικών παρανομίες. Αποκαλύπτει ακόμη ότι υπάρχουν γραφεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που διαφημίζουν ότι μεσολαβούν για έκδοση συντάξεων του ΟΓΑ.
Σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό ο Οργανισμός οργανώνει ένα ευρύ δίκτυο ελεγκτών για να κλείσει την πληγή των παράνομων αναπηρικών συντάξεων.
Είναι πλέον βέβαιο πως πάλι θα την πληρώσουν οι άνθρωποι με πραγματικές αναπηρίες.
Δυστυχώς αυτές οι επιτροπές και αυτά τα δίκτυα ελέγχου δεν κυνηγούν τους ανάπηρους μαϊμού ούτε τους ιατρούς που παρανομούν αλλά κυνηγούν τους ανθρώπους με πραγματικές και αντικειμενικές αναπηρίες. Τελικά αξίζει να είσαι ανάπηρος μαϊμού επειδή παίρνεις μεγαλύτερη σύνταξη από ότι εάν έχεις πραγματική αναπηρία.

Κοροϊδία και απάτη με τους Ελληνες φοιτητές της Λάκουιλα

Και ενω ο Παπακωνσταντίνου ψάχνει να βρει 30 δις, ενω ο Γιωργάκης έχει εξαφανιστεί, ενω οι κυρίες υπουργίνες κάνουν πασαρέλλα... και ενω η Ντόρα παλεύει με το Σαμαρά για το ποιός εκπροσωπεί την κεντροδεξιά καλύτερα, οι σεισμόπληκτοι φοιτητές της Λάκουιλα εμπαίζονται αφου κάποιοι ελάχιστοι τυχεροί συνεχίζουν σε Ελληνικά Πανεπιστήμια τις σπουδες τους μέσω του προγράμματος Εράσμους και μάλιστα σε διαφορετικό αντικείμενο !! Αυτο κι αν είναι τρελλο και Ελληνικό !!...

ZOUGLA.GR

Πικρός καφές: Πέτρος Πικρός

“Χαμένα κορμιά”

εκδόσεις Άγρα

2009

       Διηγήματα του 1922 που αναδημοσιεύονται σε έναν τόμο με την επιμέλεια της Ντουνιά, στον οποίο συμπεριλαμβάνονται μια κατατοπιστική εισαγωγή και κριτικές της εποχής για το έργο.

        Το πιο παράδοξο (και άξιο προσοχής) και γι’ αυτό θα ξεκινήσω από αυτό είναι ότι ο Πέτρος Πικρός (ψευδώνυμο που παραπέμπει στον Γκόρκι = πικρός) σπούδασε στο εξωτερικό και γενικά ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος της εποχής του. Κι όμως η γλώσσα των ιστοριών-του είναι αυτή ακριβώς του περιθωρίου με έντονο το προφορικό στοιχείο, την αργκό του υποκόσμου, τον ρυθμό και το τέμπο των ανθρώπων του λούμπεν προλεταριάτου. Φυσικά αυτό γίνεται από ιδεολογία, αφού σκοπός του συγγραφέα είναι να δείξει το περιθώριο και τους άκληρους της ζωής, οι οποίοι είναι τα θύματα της κοινωνικής σήψης.

         Το σημαντικό όμως είναι ότι καταφέρνει να πείσει απόλυτα για την αληθοφάνεια του λόγου των προσώπων-του, σαν να είναι δικός-του∙ σαν ο ίδιος να μιλούσε και να έγραφε έτσι. Κι αυτό δείχνει πολύ καλό συγγραφέα, ο οποίος ναι μεν δεν διακρίνεται για την έξοχη πλοκή των έργων-του, συμπεριλαμβανομένου και του πιο γνωστού-του του «Τουμπεκί», αλλά πετυχαίνει να αναπλάσει τη γλώσσα και δη τον κόσμο των πορνών, των κλεφτών, των άστεγων, των απατεώνων που ζουν τη δική-τους εξαθλίωση.

        Είναι σαν τον ηθοποιό που παίζει κόντρα ρόλους κι αυτό αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το ταλέντο-του. Οι περισσότεροι σημερινοί πεζογράφοι γράφουν τον δικό-τους μονόπλευρο λόγο, χωρίς ίχνος πολυφωνίας, και φυσικά δίχως την ενσάρκωση ενός άλλου υποκειμένου πέρα απ’ αυτόν/αυτούς με τον οποίο/οποίους τα βιώματά-τους τους έχουν εξοπλίσει.

        Ο Πικρός μιλάει για το περιθώριο για να το κάνει γνωστό ως κοινωνική παράμετρο που η αστική λογοτεχνία προσπαθεί να κρύψει κάτω από το χαλί, μιλάει με αριστερή ιδεολογία και έμμεσα επικριτική διάθεση στο κοινωνικό σύνολο. Η νατουραλιστική-του απεικόνιση εκμοντερνίζεται με ελεύθερο πλάγιο λόγο ο οποίος δείχνει ικανότατο χειρισμό, αλλά κατά βάση παραμένει ρεαλιστικός και φωτογραφικά (και φωνογραφικά) πιστός στην πραγματικότητα. Ίσως δυσκολεύει τον ρυθμό της ανάγνωσης αλλά σίγουρα αποζημιώνει με την ανοίκεια οπτική της ζωής.

Πατριάρχης Φώτιος

ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ

Αλογα κούρσες οι Ελληνες δημιουργοί ;;...

ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΥ

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του Διονύση Σαββόπουλου στην Ελευθεροτυπία (15-11-09) στάθηκα στη διαπίστωσή του ότι υπάρχει «μια βουβαμάρα των νέων». Δεν έχει και εντελώς άδικο αλλά ως προς τα καλλιτεχνικά νομίζω ότι πλανάται. Διευκρινίζει βέβαια ότι τον ενδιαφέρουν πολύ περισσότερο οι «άφωνοι» νέοι παρά αυτοί που με κάποιο τρόπο εκφράζονται, των οποίων όμως την ύπαρξη και την έκφραση σε κάθε περίπτωση αγνοεί. Αν περιοριστούμε στα του ελληνικού τραγουδιού θ’ακούσουμε πολλούς να συντάσσονται με την ίδια άποψη μιλώντας για το «φτωχό» σύγχρονο ελληνικό τραγούδι και για το πόσο λίγοι είναι οι νέοι καλλιτέχνες που έχουν κάτι να μας πουν, οι «επίγονοι» κατά μια έννοια του Σαββόπουλου.

Συμπτωματικά την ίδια μέρα δημοσιεύθηκε μια άλλη συνέντευξη του Μανώλη Φάμελου στην Καθημερινή όπου μιλά για την «κοινωνική επιταγή που θέλει άλογα πίστας». Το σχόλιο νομίζω ότι είναι εξαιρετικά εύστοχο. Και όχι μόνο επειδή όντως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα -και- στο χώρο του τραγουδιού προωθεί «το πολύ», την ποσότητα, τις επιδόσεις και την αποτελεσματικότητα σε βάρος πάντα της όποιας ποιότητας έχει ο καθένας. Ας μην προσπεράσουμε το γεγονός ότι μιλά για την κοινωνία (και όχι για κάποιο αόρατο σύστημα) που βρίσκεται πίσω από αυτή τη λογική. Δηλαδή όλοι εμείς. Εμείς που ακούμε μουσική. Εμείς που σχολιάζουμε τα της μουσικής. Όλους εμάς μας έχει μολύνει, αν δεν μας έχει διαβρώσει, η λογική του πληθωρισμού. Να υπάρχουν πολλοί τραγουδιστές, πληθώρα τραγουδιών, συνεχής παραγωγή, να ξεφυτρώνουν νέα ταλέντα σχεδόν σε ρυθμούς κιρκαδιανούς.

Ποιος το έχει πραγματικά ανάγκη αυτό; Πέρα από όσους κερδίζουν από τη μουσική βιομηχανία –και είναι όντως βιομηχανία- όλοι οι υπόλοιποι όχι μόνο δεν έχουμε να κερδίσουμε αλλά μάλλον χάνουμε από αυτό.

Με ένα εντελώς εγωιστικό (το ομολογώ) αίσθημα «αυτοδικαίωσης» διάβασα στην ίδια συνέντευξη τον Φάμελο να μιλά για «στασιμοπληθωρισμό». Αναφέρεται βέβαια στο πληθωριστικό αναμάσημα των έργων των «ιερών τεράτων» της μουσικής μας που δεν αφήνει ζωτικό χώρο σε νέες δημιουργίες. Πόσο δίκιο έχει…

Με τόσο Νταλάρα, με τόσο Καζαντζίδη ακόμα και με τόσο Λοΐζο ή Σαββόπουλο πώς να ακούσει κανείς τους «ομιλούντες» νέους; Πού χώρος για να ακουστεί αυτό το τόσο ανομοιογενές και γι’αυτό τόσο ενδιαφέρον κράμα νέων τραγουδοποιών και τραγουδιστών όπως η Νατάσσα Μποφίλιου (με τους συνεργάτες της Καραμουρατίδη και Ευαγγελάτο να την εφοδιάζουν με υπέροχες συνθέσεις), ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, ο Νίκος Ζουρνής, η Δανάη Παναγιωτοπούλου και τόσοι άλλοι.

Και τελικά γιατί να υπάρχουν πολλοί περισσότεροι από αυτούς; Μήπως προλαβαίνουμε να τους ακούσουμε; Και άλλωστε πόσοι Παπάζογλου υπήρχαν όταν βγήκε το «Χαράτσι» και πόσοι Κατσιμιχαίοι όταν κυκλοφόρησαν τα «Ζεστά Ποτά»; Μήπως είναι ήδη πολλοί οι σημερινοί «συνεχιστές» τους και εμείς πολύ άπληστοι;

Κωνσταντίνος Μαργιόλης

 ΥΓ: Πάντως σίγουρα υπάρχει και χρόνος και λόγος να ακούσουμε τι έχει να μας πει ο Διονύσης Σαββόπουλος στις παραστάσεις και στις άλλες εκδηλώσεις του Δεκεμβρίου στην Αθήνα.

ΜΟΥΣΙΚΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ

ΣΧΟΛΙΟ ΡΕΜΠΕΤ ΚΑΦΕ

Επικροτούμε και στην τελευταία γραμμή αυτου του άρθρου και μάλιστα με τον τρόπο μας το δηλώνουμε εδω, απο την άρχη της ύπαρξης αυτου του μπλογκ, χωρις να θέλουμε να προμοτάρουμε ντε και καλα τη νωχελικότητα !!

υγ
Εμεις αντίθετα δεν ενθουσιαζόμαστε με τα τεταινόμενα της καρριέρας του Διονύση αφου μόλις πριν λίγο σε εφημεριδάδικο είδαμε μία ακόμα "προσφορά" στο ΒΗΜΑ της Κυριακής με Σαββόπουλο ... Πλάκα πλάκα οι τσόντες του Γκουζγκούνη είναι πιο συλλεκτικές !!

Γιάννης Παπαβασιλείου και Ράνια Γκικοπούλου στη Λαμία

''Ο Βλάχος και η Ράνια στο Απτάλικο Λαμίας'' from irodion s on Vimeo.

Ο κιθαρίστας Μπάμπης Γκολές

Στις εκπομπές του Χρήστου Παπαδόπουλου είχαμε και την ευτυχή συνύπαρξη Γκολέ και Αγάθωνα !! Εδω ο Χ.Π. παίζει ένα περίεργο μπουζουκοκίθαρο ενω ο Μπάμπης σε ρόλο κιθαρίστα μας δείχνει πως παίζεται η ρεμπέτικη κιθάρα, ιδιως των '30 !! Με έμφαση στη θέση, η άρση είναι σχεδόν ισότιμη ηχητικά και το ίδιο μετρημένη χρονικά. Κυρίως παίζονται οι χορδες ΛΑ-ΡΕ-ΣΟΛ και η ΜΙ μπάσσο. Στο παίξιμο ρεμπέτικης κιθάρας στη δεκ. του '30 κυριαρχεί το παίξιμο των μπάσσων σαν ούτι ή σαν κιθάρα-μπάσσο (άγνωστη τότε) με πέννα. Ο ήχος των μπάσσων αφήνεται να ακουστεί (legato) σε αντίθεση με τα κοφτά μπάσσα που κυριαρχούν στα μετα-κατοχικά ζεϊμπέκικα.

Ακόμα και στο χασαποσέρβικο αυτο του Νταλγκά απο το 1939, όταν ο Νταλγκάς πλέον είχε στραφεί στο ελαφρό και συμπεθεριάσει με το Φίλανδρο, το παίξιμο (πιθανόν απο τον Καρίπη) στην πρώτη εκτέλεση, είναι αυτο το "ουτίστικο".

υγ
Αυτος ο Χ.Π. τι το θέλει και τραγουδάει όταν έχει δίπλα του τέτοιους τραγουδιστές ;;

Γκαϊφύλλιας και Λήδα στο ιστορικό "ΚΥΤΤΑΡΟ"

 

Θεοδόσης Βαφειάδης 22 Νοεμβρίου

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας ολοκληρώνει τις εμφανίσεις του στο ιστορικό Κύτταρο...δυο ακόμα συγκλονιστικές βραδιές στις 23 και 30 Νοεμβρίου 2009.
Ερμηνεύει τραγούδια από την 40χρονη πορεία του στο ελληνικό τραγούδι,με κοινωνικό και πολιτικό κυρίως ύφος.
Σύντομα το περιεχόμενο του προγράμματός του θα κυκλοφορήσει από την Λύρα σε ένα cd - πορτρέτο του Θρακιώτη τραγουδοποιού με παλιά αλλά και καινούργια τραγούδια!

Μαζί του σ' αυτές τις εμφανίσεις η Λήδα Χαλκιαδάκη και μια εξαιρετική ομάδα μουσικών:
Άλκηστις Ραυτοπούλου: Πλήκτρα, ενορχήστρωση
Φώτης Μυλωνάς: Μπάσο, φλάουτο, φυσαρμόνικα
Γιάννης Ζερβός: Κιθάρες, φωνή, μπάσο
Σωκράτης Γανιάρης: Τύμπανα

Την Δευτέρα 16/11/09...ξημερώματα 17 Νοεμβρίου...παρακολούθησα με συγκίνηση αυτό το πρόγραμμα και αναλυτικά θα γράψω τις εντυπώσεις μου και το "αληθινό αίσθημα" αυτής της συνεργασίας σύντομα στο ηλεκτρονικό μουσικό περιοδικό Ορφέα ( http://www.e-orfeas.gr ) αλλά και στο http://theovaf.blogspot.com/ .

Το μόνο που μπορώ να πω προς το παρόν είναι πως ο Θανάσης αν και είναι 63 ετών πάνω στη σκηνή του Κυττάρου,38 χρόνια μετά,έμοιαζε με 25 χρονών οργισμένο ροκά!!! Με μια καθαρή δυνατή φωνή ερμήνευσε τα δικά του τραγούδια και καθήλωσε τον κόσμο χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.Απλά και μόνο με τον ουσιαστικό του λόγο...

Εμείς,πιστοί θαυμαστές της ποιοτικής και ξεχωριστής δουλειάς του,θα είμαστε πάντα μαζί του.Καλή συνέχεια Δάσκαλε.-


http://www.youtube.com/user/gaifilias
http://www.youtube.com/user/atoli62
http://theovaf.blogspot.com/2009/10/blog-post_8913.html